Niemand verdwaalt op een rechte weg
"Holland are winning matches, not friends, for a change." Aldus Gabriele Marcotti, een vooraanstaande Italiaanse sportjournalist die momenteel woont en werkt in Londen. Waar de internationale media Oranje roemt in hun koppen, daar worden door een paar sportcolumnisten kritische noten gekraakt over het spel van Oranje ("A mixture of the cynical and the pragmatic rather than the beautiful") en de kwaliteit van onze spelers.
Ze doen maar. Wij gniffelen. Onze Lieve Heer gaf ons een speler die na afloop van de wedstrijd bij een kirrende Jack op schoot kruipt om zíjn 22 centimeter te staven. Toch beter dan een wanhopige Engelse linksback die een uur voor de aftrap seksueel getinte sms'jes naar een vrouwmens stuurt, die hij nog nooit in levende lijve heeft ontmoet. Wat een armoe.
Wat wij niet begrijpen, is dat het huidige Nederlands Elftal slechts wordt beoordeeld op het Totaalvoetbal uit de jaren '70. Het lijkt wel of de hele wereld zich voor een toernooi verheugd op een sprankelend Oranje, iets om onafhankelijk en verlekkerd naar uit te kijken, maar tegelijkertijd vurig hoopt dat de eigen, verdedigend ingestelde houthakkers de wereldbeker omhoog tillen. En dan maar lachen om die Hollanders die zichzelf weer eens in hun voet hebben geschoten.
Over elk willekeurig internationaal topteam zou momenteel slechts lyrisch worden geschreven, dat deze zoveel klasse herbergt, dat een paar minuten de gashendel volledig opendraaien, volstaat om de tegenstander op het vliegtuig naar huis te zetten. Dat ze met hun tegenstanders spelen als marionetpoppen, zoals we nooit eerder zagen. Dat ze hen in een illusie laten geloven, een schijnwerkelijkheid, om vervolgens de geboden ruimte met even zinsbegoochelende als flitsende aanvalspatronen te betoveren. Natuurlijk moest het nog even wetenschappelijk worden bewezen, maar bondstrainer Bert wist al lang dat het menselijk brein de schijnbeweging van Arjen Robben niet aan kan.
Oranje marcheert door. Nog één potje, tegen Spanje. Ook de Duitsers konden geen vuist maken tegen het prachtige combinatiespel van het Spaanse middenveld. Niet verrassend, want het hart van de Spaanse ploeg wordt voor het grootste deel bevolkt door vertegenwoordigers van het clubteam dat al enkele jaren het mooiste en beste voetbal van de planeet speelt. Waar Duitsland vanuit historisch oogpunt een aardige tegenstander zou zijn geweest, daar zullen de Spanjaarden het uiterste vergen van de voetballende capaciteiten van Sneijder en co. Als Oranje er in slaagt nog eenmaal een illusie te scheppen en de Spanjaarden na 90 minuten van hun rode capejes ontdoet, dan zal de wereld alsnog vriendschap willen sluiten met de statistisch beste wereldkampioen uit de historie van het nobele spel.
Ondertussen kopt mourado10 tegen een deur. Hij liet het initiatief aan joostd en ondervindt nu pijnlijk de les over stilstand en achteruitgang. Wellicht herinnert hij zich na een kopstoot of tien de comeback van Oranje tegen Brazilië en geeft dit hem inspiratie voor een laatste meesterzet. En joostd? Nadat hij is uitgesprongen, zal hij ongetwijfeld de spanning in elke vezel van zijn lichaam voelen. Drie lange dagen.
Hup Holland Hup!
Door SoccerShares op 8 juli om 11:19 uur, 0 reacties
Reacties
Er zijn nog geen reacties geplaatst, laat ons weten wat je van dit bericht vindt!